herkesin kalbinin söküldüğü bir an vardır yoksa olmalıdır en azından kalbinin söküldüğünü hissettiği bir an anne çocuk sevgili hayata hep geriden bakan herkes "yıkılalım da hırsımız geçsin" kadardır büyüyen büyür büyümeye inanmasa da büyür anne ölür çocuk ölür sevgili daima büyük ölür söküldüğü yer kadar kabartır toprağı biçilmiş ekinler gibi sapı kalır bir sarı kalır kalırsa benim sarı saçlarım kalır sevgilim sarıyı sever ağıdına cici giysiler bulur bir boşluk açılmışsa eğer herkes bırakacak bir şey mutlaka bulur sonra kulak verir de bıraktığının düşüşüne hayıflanır yenmek için değil de yenilmek için yeşeren otlar vardır acıya göçmüş kadınların gönlünde bazı ağıtların bazı adamları ve bazı adamların bazı kadınları vardır daha başka şeyler de vardır kalp söküldüğünde kadının örneğin gümüş çerçeveli bir aynası vardır örnek teşkil etmesi istenmeyen gümüş çerçeveli suçları aylı bir gecede kadın ağıdını bitirdiğinde kapıları yalnız cezaya açılanların ülkesinden hızla geçer ama hızla geçilmelidir ceylanı vurulmuş olanların kalbinden de herkes kendini gösterecek bir ip arar kulağını gösterecek tüylerini gösterecek kadın usanır kalbine şüphe yazılmasından karalanmasından kalbinin öfkesinden ve şehvetle kabarmış haklılığından usanır "biz cezalandırmasını biliriz, ait değiliz cezaya" diyenlerin zorbadır akıl yetişemez suça yetişemez o uzun hayvana çığlığını yalnızca kalbi sökülmüşlerin duyduğu otlara önce yeraltına yeraltına uzamak vardır sonra siyah bir köpeğin boynuna korkulardan ilaç yapma sanatı verilmiştir çünkü insana korunaklı değilim katran sürdüm üstüme biraz bir ayağında kara uçurtma sevgilimin öbüründe yalaz sanki sokaklara çıkmışım sanki yeraltından köklerim sanki saçlarım uzamış kadınım- ağır korkulara göçecek bende toprak kalmamış ipi kestim öyleyse köpeği öldürdüm artık yeter ben ağıdımı bitirdim sizinki uzun sürer — Mehmet Can Doğan