Şiir Rafım
tarihinde yazıldı.
Fahriye Abla Şiiri
 |
| Ahmet Muhip Dıranas |
Fahriye Abla; Ahmet Muhip Dıranas'ın, ilk kez 1935 yılında, Varlık dergisinde yayımlanan şiiri.
Ünü belki de şairin ününü aşan, Dıranas'ın en sevilen şiirlerinden biri olan eser 1984 yılında sinemaya uyarlandı.
Konusu
Fahriye Abla şiirinde ergen bir erkeğin, kendinden büyük olan mahallenin güzel ve sevilen kızı Fahriye'ye karşı olan duyguları mahalleden ve Fahriye'nin hayatından detaylar eşliğinde anlatılır.
Ahmet Muhip Dıranas’ın ünlü “Fahriye Abla”sında şiir öznesi, çocukluk yıllarında âşık olduğu kendinden yaşça büyük kadını tahkiyeye dayalı şekilde anlatmıştır.
Fahriye Abla
Hava keskin bir kömür kokusuyla dolar,
Kapanırdı daha gün batmadan kapılar.
Bu, afyon ruhu gibi baygın mahalleden,
Hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın, sen!
Hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
Gözlerin, dişlerin ve ak pak gerdanınla
Ne güzel komşumuzdun sen, Fahriye abla!
Eviniz kutu gibi bir küçücük evdi,
Sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi;
Güneşin batmasına yakın saatlerde
Yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede.
Yaz, kış yeşil bir saksı ıtır pencerede;
Bahçende akasyalar açardı baharla.
Ne şirin komşumuzdun sen, Fahriye abla!
Önce upuzun, sonra kesik saçın vardı;
Tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı.
İçini gıcıklardı bütün erkeklerin
Altın bileziklerle dolu bileklerin.
Açılırdı rüzgârda kısa eteklerin;
Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla.
Ne çapkın komşumuzdun sen, Fahriye abla!
Gönül verdin derlerdi o delikanlıya,
En sonunda varmışsın bir Erzincanlıya.
Bilmem şimdi hâlâ bu ilk kocanda mısın,
Hâlâ dağları karlı Erzincan'da mısın?
Bırak, geçmiş günleri gönlüm hatırlasın;
Hâtırada kalan şey değişmez zamanla.
Ne vefalı komşumdun sen, Fahriye abla!
Ahmet Muhip Dıranas
 |
| Fahriye Abla Şiiri |
💼Kaynaklar :
✔https://www.artfulliving.com.tr/edebiyat/ahmet-muhip-diranas-ve-yavuz-turgulun-fahriye-ablasi-i-1085
✔https://tr.m.wikipedia.org/wiki/Fahriye_Abla
Okur Görüşleri
Henüz yorum yapılmadı
Bu yazı için ilk yorumu sen yazmak ister misin?
Yorum Gönder