Kuytumda - Gonca Özmen

Son Baskı: 2.3.26 | Hesaplanıyor...

Kuytumda

Gonca Özmen'in Kuytumda Şiiri.

Kuytumda-Gonca Özmen'in Şiiri.

Yüzüne bıraktığım orman yitirdi yankısını

Albümün tozunda darmadağın anılar

Aynalar mı yanlış, kendime benzerliğim mi?

Neye dokunsam çürüyorum kuytumda

Benimki bir iç kanama, bir bozkır sıkıntısı

Sözcükler dalgın ve upuzun üzüntü

Çiçeğin ruhu üşüyor gürültünden

Gölgen de kalmadı bak, o itiraz

Bekleyiş eritiyor buzdan sarayı

Nedense dili yok gecenin ağzında

Dal üstü bir konmak bizimkisi

Tanrılar bile baş edemedi işte sonsuzla

Zaman unuttu dipteki batıkları

Yollarda aynı kaygısızlık yine

Şimdi ancak karanlığımıza gidebiliriz

Boşluğunda dolaşıyor paslı bir hançer

Kahverenginin hüzün olduğu kalıyor geride.

(Bahçe 18, İlkyaz 2000)

Gonca Özmen

👀İçerik Hakkında👇

🔎Açıklamalar: 

☑Bu içerik hakkında düşüncelerinizi yorumlarda belirtiniz.

☑ Şikayet veya Düzeltme isteklerinizi siirrafim@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.

💼Kaynaklar : 

✔ 

Favorilere Ekle

Favorilere eklemek için Google hesabınla giriş yapman gerekiyor.

💡 Okur Notu & Bilgilendirme

✍️ Okuduğunuz bu içeriği, kalp ikonuna tıklayarak beğenebilir; Google hesabınızla giriş yaparak Favorilerinize ekleyebilirsiniz.

✍️ Beğendiğiniz dizeleri/metinleri fareyle seçerek veya üzerine basılı tutarak hızlıca alıntılayabilir ve yorumunuza ekleyebilirsiniz.

🎧 Dilerseniz bu içeriği sesli olarak da dinleyebilirsiniz:

✦ BEĞENDİYSEN PAYLAŞ

⚠️ Hata Bildir