Kuytumda Gonca Özmen'in Kuytumda Şiiri. Kuytumda-Gonca Özmen'in Şiiri. Yüzüne bıraktığım orman yitirdi yankısını Albümün tozunda dar...
Kuytumda
Gonca Özmen'in Kuytumda Şiiri. |
| Kuytumda-Gonca Özmen'in Şiiri. |
Yüzüne bıraktığım orman yitirdi yankısını
Albümün tozunda darmadağın anılar
Aynalar mı yanlış, kendime benzerliğim mi?
Neye dokunsam çürüyorum kuytumda
Benimki bir iç kanama, bir bozkır sıkıntısı
Sözcükler dalgın ve upuzun üzüntü
Çiçeğin ruhu üşüyor gürültünden
Gölgen de kalmadı bak, o itiraz
Bekleyiş eritiyor buzdan sarayı
Nedense dili yok gecenin ağzında
Dal üstü bir konmak bizimkisi
Tanrılar bile baş edemedi işte sonsuzla
Zaman unuttu dipteki batıkları
Yollarda aynı kaygısızlık yine
Şimdi ancak karanlığımıza gidebiliriz
Boşluğunda dolaşıyor paslı bir hançer
Kahverenginin hüzün olduğu kalıyor geride.
(Bahçe 18, İlkyaz 2000)
Gonca Özmen
👀İçerik Hakkında👇
🔎Açıklamalar:
☑Bu içerik hakkında düşüncelerinizi yorumlarda belirtiniz.
☑ Şikayet veya Düzeltme isteklerinizi siirrafim@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.
💼Kaynaklar :
✔
🔄 Son Güncelleme:
2026-03-02T03:12:51Z
Bu içerik size ne hissettirdi?
Bu sayfada yer alan mısraların telif hakları şairin kendisine veya yasal temsilcilerine aittir. Gayemiz, edebiyatımızın bu kıymetli hazinelerini tanıtmak ve gönüllere sevdirmektir.
"Paylaşalım ki, sevgi sadece bizde kalmasın; tüm dünyaya nefes olsun."
Hiç yorum yok
Siz bu içerik hakkında ne düşünüyorsunuz? Düşüncelerinizi yazarak katkıda bulunabilirsiniz.