Şairin Hası Sabri Altınel'i Unutmamak: Gönül Borcumuz Olmalı
|
| Şairin Hası Sabri Altınel |
Sabri Altınel, sıkı şiirseverlerin, ömrünü şiire yatırmış şairlerin bile çoğunun hiç tanımadığı, şiir izler çevresinden "taammüden" uzakta tutulmuş bir şair. Çok önemli bir şair. Çok değerli bir şair.
Doğum: Susurluk, Balıkesir · Vefat: 18 Ekim 1985, İstanbul
İstanbul Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı mezunu. Saint Joseph ve Saint Benoît liselerinde edebiyat öğretmeni. 1959'da Fransa'ya gitti. Emeklilik: 1983.
Başlıca eserleri: İnsanın Değeri (1955), Kıraçlar (1959), Zamanın Yüreği (1982)
Bağımsız Bir Ada
Eleştirmen Asım Bezirci, Altınel için şöyle der:
Anlatımı etkili bir havayla donatır. Belki bu taşkın bir duyarlık değildir, ama derindir. Alttan alta kanayan bir yaraya benzer: Ağrısı gitgide içine oturur insanın. Buna iyice arınmış esnek bir dil, sesleri ustaca değerlendiren bir orkestra tekniği ve ağıtlara özgü o iç sızlatıcı etki de katılınca şiirler alımlı bir evrene çekiverir bizi. Altınel, şiirimizde bağımsız bir ada gibi durur.
— Asım BezirciDurali bu saptamanın üzerinde uzun durur. Altınel, 1950'lerin Türkiye'sinde varoluşçuluk rüzgârlarının ve İkinci Yeni'nin biçimci kaygılarının hâkim olduğu bir dönemde ne fildişi kulesine çekildi ne de gelgeç akımların iğvasına kapıldı. "İnsan'ın Değeri" diyerek inancını ve direncini dipdiri tuttu; şiirsel nitelikten asla taviz vermeyen toplumsalcı şiirden yana safını belirledi. 60 yaşına, ölünceye değin bu kararlı tutumunu sürdürdü.
Zamanın Yüreği'nden Şiirler
Ürkmüş bir at gibi deli
Denize geçen bir rüzgâr gibi
Bir salkım üzüm gibi güze kalmış
Kıraça düşen bir tohum gibi
Savurun oraya savurun beni
— Çözülüyor Yaşamın Gizi
Kim getirdi bu ıssızı bize
Kim verdi soğuk külünü günün
Kapkara bir nehir gibi akan acıyı
Yavaşlığını türkünün
Yüreğin demirini kim
— Taştan Sesten Bir Denize
Ey unutulmuşluğun insanı
Sabah sisinde, Anadolu yazılarında, sevincin acıyı yendiği yerde;
Ayağın, üstünde bir diri toprağın, bir düşüncenin derinliğinde;
Tozların üstünde büyük umutlu izler insanın ayağı,
Çekingen, kararsız bir ırgat ayağı değil artık o,
Yaşamımızda, düşümüzde yürüyor insanın ayağı,
Gecenin içindeki sesi yürüyor, karanlıktaki ışıltıyı,
Çoğala çoğala kafamızda,
Anılarımızda çoğala çoğala.
— Ey Unutulmuşluğun İnsanı
Tam Bir Şiir: Umudun İnce Eli
Durali, "boyutça küçücük, ama salınımlarınca kocaman" dediği bu şiiri tamamıyla aktarır:
Yüreği sıkan kırık su acının ağzı
Nereye gidilir söyle
Bırakılmadan soğuk anılara insan
Nereye gidilir söyle
Umudun ince eli ıssız bir sokakta
Nereye gidilir söyle
— Sabri Altınel, Umudun İnce Eli
Edebiyat tarihçisi Şükran Kurdakul'un değerlendirmesiyle noktalayalım: "Yalnızlığı, içine kapanan bir halkın çağlar boyu sürüp gelen acısını işlerken bireysel ve toplumsal tepkileri özümlemede güç rastlanır bir düzeye ulaştı."
Şairin hası Sabri Altınel'i unut(tur)mamak, gönül borcumuz olmalı.
Okuyucu Sesleri
Henüz yorum yapılmadı
Bu yazı için ilk yorumu sen yazmak ister misin?
Yorum Gönder
Siz bu içerik hakkında ne düşünüyorsunuz? Düşüncelerinizi yazarak katkıda bulunabilirsiniz.