Son Perde — Sadık Doğan

Son Perde — Sadık Doğan

Son Perde Şiiri Üzerine

Şiir, adını taşıdığı tiyatro imgesiyle ayrılığı bir "sahne" olarak kurar: "Alışkınım ben bu sahnelere / ilk giden değilsin hayatımdan" dizeleri, konuşan öznenin bu kaybı ilk kez yaşamadığını, neredeyse bir role alıştığını söyler. Tekrarlanan "haydi git, / sen de git" nakaratı ise bu alışkanlığın altındaki yorgunluğu ve aynı zamanda bir tür gönderme, serbest bırakma jestini taşır — kırgınlık değil, sahneyi kapatma isteği.

İkinci bölümde şiir, somut nesnelere yönelir: göz yaşları, dudaklardaki sözler bir "bohça"ya konur, rıhtımda yakılır, külleri denize savrulur. Bu imgeler, duygusal bir hesaplaşmayı fiziksel bir ayin gibi anlatır. Kapanıştaki kumsala yazılan baş harfler ve "hırsız dalgalar"ın bu izleri silmesi ise şiirin merkezî temasını tamamlar: geride bırakılan her iz, zamanla ve doğal olarak siliniyor — buna direnmek yerine el sallamak, şiirin önerdiği tavırdır.