Ignacio Sanchez Mejias İçin Ağıt - Federico Garcia Lorca

Ignacio Sanchez Mejias İçin Ağıt Federico Garcia Lorca I SÜSME VE ÖLÜM Akşamüstü saat beşte. Saat tam beşti akşamüstü. Ak çarşaf getirdi bir...

Ignacio Sanchez Mejias İçin Ağıt

Federico Garcia Lorca

I

SÜSME VE ÖLÜM

Akşamüstü saat beşte.

Saat tam beşti akşamüstü.

Ak çarşaf getirdi bir çocuk.

akşamüstü saat beşte.

Bir sepet kireç hazırlandı

akşamüstü saat beşte.

Gerisi ölümdü, yalnız ölümdü

akşamüstü saat beşte.

Rüzgar savurdu pamukları

akşamüstü saat beşte

Kristal ve nikel ekti oksit

akşamüstü saat beşte.

Boğuşur simdi güvercinle leopar

akşamüstü saat beşte.

Ve bir kalça üzgün boynuzla

akşamüstü saat beşte.

Başladı bordon sesleri

akşamüstü saat beşte.

Arsenik çanlar ve duman

akşamüstü saat beşte.

Köşelerde sessiz topluluklar

akşamüstü saat beşte.

Yalnız boğanın yüreği sen!

akşamüstü saat beşte.

İnerken karın teri

akşamüstü saat beşte.

İyotla kaplanırken alan

akşamüstü saat beşte.

Ölüm bıraktı yaraya yumurtalarını

akşamüstü saat beşte.

Akşamüstü saat beşte.

Saat tam beşte akşamüstü.

Tekerlekli bir tabuttur yatağı

akşamüstü saat beşte.

kemikler, flütler çınlar kulağında

akşamüstü saat beşte.

Böğürüyordu boğa alnında

akşamüstü saat beşte.

Odası bir gökkuşağı acıdan

akşamüstü saat beşte.

Süsen bir boru yeşil kasıklarında

akşamüstü saat beşte.

Güneşler gibi yandı yaralar

akşamüstü saat beşte.

kırarken camları kalabalık

akşamüstü saat beşte.

Akşamüstü saat beşte.

Ah, o korkunç beşte akşamüstü!

Beşi gösteriyordu bütün saatler!

Beşti saat akşamın gölgesinde!

2

DÖKÜLEN KAN

Bakmak istemiyorum ona!

Söyleyin doğsun ay,

bakmak istemiyorum çünkü

Ignacio’nun kumdaki kanına.

Bakmak istemiyorum ona!

Dolunay.

Durgum bulutların atı,

boz arenası bulutların

çitlerdeki söğütlerle.

Bakmak istemiyorum ona!

Tutuşur çünkü anılarım.

Haber verin yaseminlere

küçücük beyazlıklarıyla

Bakmak istemiyorum ona!

İneği yaşlı dünyanın

gezdirdi üzgün dilini

kuma saçılmış

kandan bir burunda

ve Guisando’nun boğaları,

yarı ölüm, yarı taş,

böğürdüler iki yüzyıl gibi

toprağı çiğnemekten yorgun.

Hayır.

Bakmak istemiyorum ona!

Çıkıyor sıralara Ignacio

Sırtlamış bütün ölümünü

Şafağı aradı

ama yoktu şafak.

Güvenli profilini arıyordu

düş şaşırtıyor yolunu.

Güzelim gövdesine baktı

açılmış kanıydı bulduğu.

Bakmak istemiyorum ona!

Duymak istemiyorum fışkırmayı

gittikçe zayıflayan;

sıraları aydınlatan fışkırmayı

saçılıp kadifeye ve meşinine

susamış bir kalabalığın.

Kim söylüyor yaklaşmamı!

Bak demeyen bana!

Kapatmayın gözlerini

görünce boynuzları yanında,

ama korkunç anneler

kaldırdılar başlarını.

Ve yükseldi çiftlikler boyunca

gizli seslerin yeli,

göksel boğaları çağırırken

solgun sisin çobanları.

yoktu Sevilla’da bir prens

onunla boy ölçüşecek,

ne onun ki bir kılıç

ne öyle yalın bir yürek.

Aslanlardan bir ırmaktı

akıl almaz gücü,

mermer bir gövdeydi sanki

kusursuz bilgeliği.

Bir Endülüs Roması havası

yaldızlardı başını

zekadan ve bilgeden

bir sümbüldü gülüşü.

Ne güreşçiydi alanda!

Ne yaman köylü dağlarda!

Nasıl inceydi başaklara karşı!

Nasıl sert mahmuzlara!

Kırağılara nasıl yumuşak!

Nasıl da göz alırdı panayırda!

Nasıl heybetliydi

karanlığın son banderillalarıyla!

Ama sonsuz bir uykuda şimdi.

Şimdi yosunlar ve otlar

usta parmaklarla

açıyor kafatasının çiceğini.

Geliyor şimdi türküler söyleyerek kanı:

türkü söyleyerek batıklıklar, çayırlar boyunca

kayarak donmuş boynuzlardan,

sendeleyip siste cansız,

bin toynak üstünde tökezleyerek

uzun, karanlık, üzgün bir dil gibi

acılardan bir göl yapmaya

yıldızlı Guadalquivir’in orda.

Ah, ak duvarı İspanya’nın!

Ah, kara boğası acının!

Ah, katı kanı Ignacio’nun!

Ah, damarlarındaki bülbül!

Hayır.

Bakmayacağım ona!

Hiçbir kadeh taşıyamaz onu,

hiçbir kırlangıç içemez,

hiçbir ışık ayazı soğutamaz,

ne bir türkü, ne bir zambak seli,

hiçbir kristal gümüşle kaplayamaz.

Hayır.

Bakmayacağım ona!

3

UZATILMIŞ GÖVDE

Düşlerin inlediği bir alındır taş

ne kıvrılan suları var ne donmuş selvileri.

Zamanı taşıyan bir omuzdur taş

gözyaşı ağaçları, şeritler gezegenlerle.

Kurşuni yağmurlar gördüm dalgalara koşan

kaldırıp incecik delik deşik kollarını,

yakalanmasın diye uzanmış taşa

ellerini çözüp kanı emmeyen.

Taşlar toplar çünkü tohumlarla bulutları,

tarla kuşunun iskeletini, yarıgölgenin kurtlarını

ama ne ses verir, ne kristal, ne ateş

yalnız arenalar, arenalar, duvarsız nice arenalar.

Yatıyor şimdi taşın üstünde soylu Ignacio.

Her şey bitti; ne oluyor? Bakın yüzüne:

ölüm solgun kükürtle kaplanmış

karanlık bir minotorun başını yerleştirmiş.

Her şey bitti. Yağmur işliyor ağzına.

Hava çılgın gibi bırakıyor çökük göğsüne,

ve sırılsıklam karın gözyaşlarından

Aşk ısıtıyor kendini sürülerin üstünde.

Ne diyorlar? Leş kokuyor sessizlik.

Buradayız işte uzatılmış gövdeyle sönüp giden

bir zaman bülbülleri olan o kusursuz biçim

doluyor şimdi dipsiz deliklere.

Kim katlıyor kefeni? Dediği doğru değil!

Türkü söyleyen yok burada, kimse ağlamıyor köşebaşında,

ne mahmuz vuran biri var, ne yılanı korkutan:

bir şey istemiyorum burada açılmış gözlerden başka

bakayım diye durup dinlenmeden bu gövdeye.

Gür sesli adamlar olsun istiyorum burada.

Atları yatıştıran, ırmakları çeviren:

iskeletleri ses veren, güneş ve

çakmaktaşı dolu bir ağızla türkü söyleyen.

Onlar olsun istiyorum burada. Bu taşın önünde.

Dizginleri kopmuş bu gövdenin önünde.

göstersinler bana var mı çıkış yolu

ölümün kıskıvrak bağladığı bu kaptan için.

Bir ağıt göstersinler bana ırmaklar gibi

tatlı sisleri, dik kıyılarıyla,

taşısın diye Ignacio’nun gövdesini, yitirsin diye

duymadan çifte soluğunu boğanın.

Yitirsin dile yuvarlak arenasında ayın,

çocukken kendini yaslı, sessiz bir boğa sanan;

yitirsin diye balıkların şakıdığı gecede

donmuş dumanın beyaz çalılarında.

Örtmesinler yüzünü ak mendillerle

alışsın istiyorum taşıdığı ölümüne.

Git, Ignacio: duyma sıcak böğürmeyi.

Uyu, uç dinlen: Deniz bile Ölür!

4

OLMAYANA CAN

Ne boğa biliyor seni ne incir ağacı,

ne atlar ne evindeki karıncalar.

ne çocuk biliyor seni ne de ikindi

çünkü ölüsün sen sonsuza kadar.

Ne taşın sırtı biliyor seni,

ne içinde için de çürüdüğün siyah saten.

bilmiyor seni sessiz anıların

çünkü ölüsün sen sonsuza kadar.

Sedef kabuktan borularla gelecek güz,

buğulu asmalar, kümelenmiş tepelerle,

ama kimse bakmayacak gözlerine

çünkü ölüsün sen sonsuza kadar.

Çünkü ölüsün sen sonsuza kadar

bütün ölüleri gibi yeryüzünün

bütün ölüleri gibi unutulmuş

cansız bir köpekler yığınından.

Kimse bilmiyor seni. Kimse. Ama türkünü söylüyorum ben.

Profilini söylüyorum geleceğe, inceliğini.

Anlayışının dile destan olgunluğunu.

Ölüme iştahını senin, ağzındaki tada.

Yiğit neşendeki kederi söylüyorum.

Kolay doğmaz, eğer doğarsa,

böyle katıksız, böyle güngörmüş Endülüslü.

İnceliğinin türküsünü söylüyorum inleyen kelimelerle

anarak üzgün bir yeli zeytin ağaçlarında.

Federico Garcia Lorca

👀İçerik Hakkında👇

🔄Güncelleme : 22 Ağustos 2025

🔎Açıklamalar: 

☑ Bu içerik hakkında düşüncelerinizi yorumlarda belirtiniz.

☑ Şikayet veya Düzeltme isteklerinizi siirrafim@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.

💼Kaynaklar : 

✔ www.siirrafim.art