İlahi Komedya, Cehennem, Birinci Kanto - Dante Alighieri

Son Baskı: 11.9.25 | Hesaplanıyor...

İlahi Komedya

Dante Alighieri

Cehennem
Birinci Kanto

Yaşam yolumuzun ortasında

karanlık bir ormanda buldum kendimi,

çünkü doğru yol yitmişti.

Ah, içimdeki korkuyu

tazeleyen, balta girmemiş o sarp, güçlü

ormanı anlatabilmek ne zor!

Öyle acı verdi ki, ölüm acısı sanki;

ama ben, orada bulduğum iyilikten söz edeceğim,

gördüğüm, başka şeyleri söyleyeceğim.

Oraya nasıl girdiğimi bilemeyeceğim,

öyle uykum gelmişti ki,

doğru yolu bırakıp gittiğimde.

Ama yüreğimin içine

korku salan vadinin bittiği

tepenin eteğine geldiğimde

yukarı çevirdim gözlerimi,

omuzlarını gördüm onun, herkese her yerde

yol gösteren gezegenin ışınları içinde.

O zaman biraz dindi,

o sıkıntılı gecede

yüreğimin gölüne çöken korku.

hâlâ kaçmakta olan ruhum

kimseyi sağ bırakmayan geçide

bakmak için döndü geriye.

Yorgun bedenimi biraz dinlendirince

ıssız kıyıda yürümeye koyuldum yine,

sağlam basan ayağım hep daha geride.

Yokuşun hemen başladığı yerde

bir pars gördüm, yerinde duramıyordu,

kıpır kıpırdı, benek benekti tüyleri;

yüzümün önünden hiç ayrılmıyordu,

öylesine kesiyordu ki yolumu,

kaç kez dönmek istedim gerisin geri.

Sabahın başladığı saatlerdi,

güneş, Tanrı’nin sevgisi bu güzel nesneleri

ilk kez kıpırdattığından beri

birlikte olduğu yıldızlarla yükselmekteydi;

öyle ki, güzel mevsim ve günün bu saati,

beni iyi şeyler beklemeye yöneltti

tüyleri benekli hayvandan;

ama korkmamı önleyemedi

karşıma çıkan bir aslandan.

Başı havada, açlıktan kudurmuş gibi

bir aslan, üstüme geliyordu sanki,

öyle ki, havaya bile korku sinmişi.

Ve cılızlığı bin bir istek dolu,

çok kişiye neler çektirdiği

besbelli bir kurt, üstelik dişi,

görünce beni, kapıldığım korku

öyle kesti ki elimi ayağımı,

kalmadı artık tepeye tırmanma umudu.

Bu yerinde duramayan hayvan,

güle oynaya kazandıklarını

gün gelip yitirince, durmadan

ağlayıp inleyenlere benzetti beni,

üstüme gelip yavaş yavaş güneşin battığı

yere doğru sürüklerken.

Aşağılara doğru inerken,

gözlerimin önünde biri belirdi,

çoktandır konuşmamıştı, kısılmıştı sesi.

Bu büyük çölde görünce onu,

“Acı bana” diye bağırdım o an,

“kim olursan ol, ister gölge, ister gerçek insan!”

Yanıt verdi: “İnsan değilim, bir zamanlar insandım,

anam babam Lombardia’lı,

ikisi de öz be öz Mantova’li.

Oldukça geç geldim dünyaya, Iulius döneminde,

Roma’da yaşadım büyük Augustus yönetiminde

sahte ve yalancı tanrılar döneminde.

Șiir yazdım o güzel İlion yandığında,

Ankhises’in doğrucu oğluna

övgüler düzdüm Troya’dan geldiğinde.

Peki sen niye sokuyorsun başını derde?

Niçin çıkmıyorsun her sevincin hem nedeni,

hem kökeni mutluluklar dağına?”

“Yoksa Vergilius musun sen, konuşunca

ağzından ırmaklar çağlayan?”

diye yanıt verdim, alnımda utancımla.

“Ey beni yazdıklarının peşinde koşturan,

emeğimi, sevgimi coşturan

bütün ozanların onuru, önderi.

Ustamsın, kalemimsin,

bana onurlar katan

o güzel biçemi veren sensin.

Yolumu kesen şu hayvan

damarlarımdaki kanı ürpertti,

yardımcı ol bana ünlü bilge.”

“Daha iyi edersin başka yoldan gidersen,

kurtulmak için bu yabanıl yöreden”

diye yanıt verdi, ağladığımı görüncü;

“çünkü seni bağırtan bu hayvan,

kimsenin geçmesine izin vermez yolundan,

karşısına dikilip, er geç parçalar onu;

öyle kötü, öyle pistir ki huyu,

doymak bilmez oburluğu,

doydukça karnı, daha da açılır iştahı.

Çoktur, çiftleştiği hayvanların sayısı,

tazı gelip de onu işkenceyle öldürünceye dek,

daha bir sürü hayvanla çiftleşecek.

Toprak, para ne demek,

tazıyı bilgelik, sevgi, erdem besleyecek,

Feltro ile Feltro arasında olacak ülkesi;

uğruna bakire Cammilla, Eurialus, Turnus ile

Nisus’un can verdikleri

bahtsız İtalya’ya esenlikler getirecek;

o dişi kurdu her kentten sürecek,

dışarıya imrenip de çıktığı

Cehennem’e tıkıncaya dek.

İyiliğin için peşimden gel, izle beni,

rehberin olacağım, buradan alıp, öncesi

sonrası olmayan bir yere götüreceğim seni,

umutsuz çığlıklar işiteceksin;

acıdan kıvranan eski ruhlar göreceksin

ikinci ölümlerine bağırırken;

kutlu ruhlara katılmayı umdukları için

günün birinde, ateşte yanarken

yakınmayanları da göreceksin.

Sonra onların katına yükselmek

istersen, daha yetkin bir ruh gelecek:

seni ona bırakıp, ayrılacağım ben;

çünkü yukarıyı yöneten,

yasasına karşı çıktığım için ben,

birlikte gitmemizi istemez ülkesine.

Her yere eğemendir o, krallığı o yerde;

ülkesi orasıdır, yüce tahtı orada:

ne mutlu yanına çağırdıklarına!”

Ve ben:”Ey ozan” dedim ona,

“tanımadığın o Tanrı adına

hem bu tehlikeyi hem daha da beterini

savmak için, dediğin yere götür beni,

ermiş Petrus’un kapısını göreyim,

bakayım acı çekiyor dediklerine.”

Bunun üzerine yola koyuldu o, peşinden gittim ben de.

Dante Alighieri

Çeviren: Rekin Teksoy

👀İçerik Hakkında👇

🔄Güncelleme : 11 Eylül 2025

🔎Açıklamalar: 

☑ Bu içerik hakkında düşüncelerinizi yorumlarda belirtiniz.

☑ Şikayet veya Düzeltme isteklerinizi siirrafim@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.

💼Kaynaklar : 

✔ www.siirrafim.art

✦ PAYLAŞ

⚠️ Hata Bildir

✍️ Beğendiğiniz dizeleri/metinleri fareyle seçerek veya üzerine basılı tutarak hızlıca alıntılayabilir ve yorumunuza ekleyebilirsiniz.