İlk Gibi Son - Turgay Kantürk

Son Baskı: 22.3.26 | Hesaplanıyor...

İlk Gibi Son

Turgay Kantürk'ün İlk Gibi Son şiiri.

Turgay Kantürk şiiri.

Ağzımda o çürük güneş, koşuyorum,

Gök gibi, uzak gibi, bilmiyor kimse,

Ey sonsuzluk, ey bir maviyle göçebe,

Hüzün ey, sendin zaman, yok saatte kum!

Bir şey vardı unuttuğum, anılar mı

Böyle yorgun, gündüzle titreyen ayna,

Avucumda ölümlü bir deniz, söyle

Çocukluğum söyle, batıp çıkan gemi.

İlk gibiydim ıslanan bu yağmurda,

Kim
bilir ne zaman uyandım, bir eski

Sokak, yitirdiğim geceyle tanıştım.

Yinim sarsıldı ağaçlar gibi, iklim

Yok sandım, uzak kuşlardı o ikindi,

Uyandım sesimle, ilk gibi son gibi!

Turgay Kantürk

👀İçerik Hakkında👇

🔎Açıklamalar: 

☑ Bu içerik hakkında düşüncelerinizi yorumlarda belirtiniz.

☑ Şikayet veya Düzeltme isteklerinizi siirrafim@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.

💼Kaynaklar : 

✔

Favorilere Ekle

Favorilere eklemek için Google hesabınla giriş yapman gerekiyor.

💡 Okur Notu & Bilgilendirme

✍️ Okuduğunuz bu içeriği, kalp ikonuna tıklayarak beğenebilir; Google hesabınızla giriş yaparak Favorilerinize ekleyebilirsiniz.

✍️ Beğendiğiniz dizeleri/metinleri fareyle seçerek veya üzerine basılı tutarak hızlıca alıntılayabilir ve yorumunuza ekleyebilirsiniz.

🎧 Dilerseniz bu içeriği sesli olarak da dinleyebilirsiniz:

✦ BEĞENDİYSEN PAYLAŞ

⚠️ Hata Bildir