Duino Ağıtları - Rainer Maria Rilke

Son Baskı: 3.12.25 | Hesaplanıyor...

Duino Ağıtları

Rainer Maria Rilke'nin Duino Ağıtları şiiri.

Rainer Maria Rilke

1. AĞIT

……..

Tuhaf şey elbette, artık şu yeryüzünde oturmamak,

unutmak bundan böyle daha yeni edinilmiş alışkıları,

insanca geleceğin anlamını verememek

güllere, vaatlerle dolu öbür şeylere;

o sonsuz korkulu ellerde ne idiysek

onu artık olmamak ve öz adını bile

koyup gitmek bir kırılmış oyuncak gibi.

Ne tuhaf, dilekleri dileyememek daha,

bütün olan her ne varsa darmadağın uçuşur

görmek uzayda. Zahmetli şey ölü olmak,

yeni baştan, ağır ağır alışmak öyle zor ki,

biraz olsun bengilik sezer insan zamanla.

……….

2. AĞIT

Her melek korkunçtur. Yine de, eyvah,

sizleri şakıyorum, nerdeyse öldürücü kuşları ruhun,

bilerek sizleri. Hani Tobias’ın yaşadığı çağ?

Işıyanlardan biri durmuştu gösterişsiz kapısında evin,

yol için kılık değiştirmiş biraz, korkunçluğu gitmiş bile;

(delikanlı delikanlıya, nasıl öyle bakıyordu merakla).

O korkunç ulu melek şimdi yıldızların ardından

bize doğru bir adım yanaşıverse,

yüreğimiz ağzımıza gelirdi. Kimlersiniz?

…………

3. AĞIT

Biri var, sevgiliyi söylemek. Öbürü eyvah,

o saklı, o suçlu ırmak tanrısını kanın.

Genç kız, senin uzaklardan seçtiğin delikanlı, o kendisi

ne bilir isteğin efendisini, çok zaman yalnızlığı içinde

sen daha dindirmeden ya da hiç yokmuşun gibi,

ah hangi bilinmezlikle damlayarak o tanrı başını

kaldıran, sonsuz bir ayaklanmaya çağırıp geceyi.

Ey kanın Neptün’ü, korkunç üç çatalıyla.

Ey sarmal midyeden yapılmış göğsünün karanlık yeri.

Kulak ver, gece nasıl çukurlaşıp oyuluyor. Siz, yıldızlar,

sizlerden doğmuyor mu sevenin isteği sevdiğinin yüzüne?

İçten içe kavrayışı arık yüzünü onun

bir arık yıldızdan değil mi?

Sen gelmedin, yazık, ne de anası geldi

kaşlarının yayını böyle bekleyiş dolu.

Seninle değil, onu duyan kız, seninle değil

dudağının kıvrılışı daha verimli anlatıma.

Sanır mısın gerçekten, senin tüy gibi hafif ortaya çıkışındır

onu böylesine sarsan, sen ki sabah yeli gibi gelirsin?

Gerçi onun yüreğini oynattğn; ama içinde boşanan

daha eski korkulardı hafif dokunuşunla senin.

Çağır onu… Gene bütün bütün çağıramazsın karanlık

çevresinden. İstemesine ister, kopup gelir, rahatlayıp alışır

senin saklı yüreğini, alır ve bağlar kendini.

Ama hiç bağladı mı kendini?

Sendin onu küçük yapan, ey ana, sendin onu bağlayan;

senin için yeniydi o, yeni gözleri üstüne

iyi dünyayı eğdin, saldın yabancısını.

Ah nerede o yıllar, sen, daha fidan gibi,

kaynayan kaos’un yerini tutardın onun gözünde?

Çok şey sakladın ondan; geceleyin kuşku veren odayı

zararsız kıldın; sığınaklar dolu yüreğinden biraz

insanca uzay kattın gece uzayına odanın.

Zifiri karanlığa değil, hayır, daha yakın varlığına koyardın

gece lambasını, o da sanki dostluğundan ışırdı.

Tek çıtırtı olmazdı ki ona gülümseyerek açıklayamıyasın;

çoktan bilir gibiydin, sofanın ne zaman canlandığını…

Kulak kabartırdı o, yatışırdı. Öylesine güçlüydü

sevgi dolu kalkışın; koca mantosu içinde alınyazısı

dolabın ardına saklanırdı, tedirgin geleceği sığardı

hafifçe yer değiştiren kıvrımları arasına perdenin.

Kendisi rahatlamış yatardı böyle, akıtıp

gözkapakları altında o tatlılığı ön uykusuna,

senin biçimlendirdiğini oyun gibi –;

korunmuş görünürdü… Ama içinde: Kim savar,

kim tutardı içinde aslanın ırmaklarını?

Ah sıkıntı yoktu uyuyan için; uyurken,

ama düş görürken, ama hummada: Nasıl bırakırdı kendini.

Daha yeni, daha ürkek, nasıl yakalanırdı içindeki oluşun

çepçevre boyveren sarmaşıklarına dolanıp,

örnekler olurdu, boğazlayıcı üreyiş, kovalayan

hayvansı biçimler. Nasıl verirdi kendini –. Severdi.

Kendi içini severdi, içindeki yabanlığı, eldeğmemiş ormanı, –

ve dilsiz çökmüşlüğü üzerinde ormanın, yüreği dururdu

Işık yeşili. Evet, sevdi. Bırakıp yürüdü

kendi kökleri boyunca zorlu başlangıcına,

çoktan yaşanmıştı orada küçücük doğuşu. Daha eski

kana indi severek, dar boğazlara, Korkunç’un

oturduğu, ataları yemiş, daha karnı tok.

Her Ürkünç tanıdı onu, göz kırptı, haberli gibiydi.

Evet, gülümsedi Ürkünç… Azdır senin

öyle gülümsediğin, ana. Nasıl sevmezdi artık,

ona gülümsemişti ya. Senden de önce

sevmişti onu, çünkü sen daha karnında taşırken

tohumu çimlendiren özsuyun içindeydi.

Bak, biz çiçekler gibi tek bir yılın uzayından sevmiyoruz; biz severken öncesi düşünülmez

özsu yükseliyor kollarımıza. Ey kızlar,

İşte bu: İçimizde seviyoruz biz. Geleceği, bir tek çocuğu değil, mayalamakta olanı sayısız;

babaları seviyoruz, yıkılmış dağlar gibi

derinimizde yatan; bir zamanki anaların

kuru dere yatağını –; ses vermez ülkeyi bütün,

o apaçık ya da bulut bulut yazgı

altında–: İşte bu , genç kız, senden öncesi.

Sen kendin, ne bilirsin, hangi uzak çağları

dirilttiğini sevenin içinde. Başkalaşmış varlıklardan

hangi duygular yol bulup yükseldi. Ne kadınlar kin duydu sana.

Bilmezsin, ne karanlık adamlar uyandırdın

damarlarında onun. Sana gelmek istedi

ölü çocuklar… Yavaşça, ah yavaşça,

sevgi dolu bir iş yap, güvenilir, gündelik bir iş, onun önünde, –

al onu, bahçelerin oraya götür, gecelerin o büyük ağırlığını ver ona…

Alıkoy onu……

4. AĞIT

Ey yaşamın ağaçları, ey ne zaman kışlık?

Uzlaşmış değiliz. Haberli değiliz

biz göçmen kuşlar gibi. İş işten geçince,

apansız yellerin önüne katılıp

konuyoruz aldırmaz gölün üstüne.

Aynı anda biliyoruz çiçeklenmeyi ve solmayı.

Bir yerlerde aslanlar dolaşıyor daha, bilmeden,

aslan oldukları süre, güçsüzlük nedir.

………..

5. AĞIT

……….

Bir yer olmalıydı bizim bilmediğimiz, ey melek! Orada

anlatılmaz halı üzerinde göstermeliydi sevenler,

burada ustalığa hiç erişemeyenler

o korkusuz, yüce hünerlerini yürek coşkunluğunun,

istek kulelerini, o uzun zamandır

altında yer olmadığı› için yalnız birbirine dayanan

merdivenlerini göstermeliydi sarsılarak-, başarsalardı bunu,

çepeçevre toplanan seyircilerin, sesi çıkmaz ölülerin önünde:

O zaman atar mıydı seyirciler o sonuncu, o hep biriktirilmiş,

hep saklanmış, bizim hiç bilmediğimiz,

mutluluğun sonsuza dek geçer akçelerini atar mıydı, en sonunda

gerçekten gülümseyen çiftin önüne, dinmiş halı üzerindeki?

9. AĞIT

…………

Yeryüzü, bu değil mi istediğin: Bir görünmez

uyanış içimizde?– Kurduğun düş bu değil mi,

bir kez görünmez olmak-– Yeryüzü! Görünmez!

Değişim değilse ne, yüklediğin büyük ödev?

Yeryüzü, sevdiğim, istiyorum. İnan, tüm buharların

gerekli değil beni kazanman için-, yalnız bir tanesi,

bir tanesi kanıma çok bile artık.

Ben, adsız, seni seçtim kendime, çok uzaktan.

Her zaman haklıydın sen, senin kutsal buluşundur

dostumuz ölüm.

Bak, yaşıyorum işte. Nereden! Ne çocukluk,

ne gelecek azalıyor… Artmışçasına varlık

kaynıyor yüreğimden.

Rainer Maria Rilke

Çeviren: Can Alkor

📚Türk Ve Dünya Edebiyatından Seçkin Şiirleri Okudunuz mu?

👉Unutulmaz Türk Şairleri Ve Şiirleri

👉Unutulmaz Dünya Şairleri Ve Şiirleri

👀İçerik Hakkında👇

🔄Güncelleme : 3 Aralık 2025

🔎Açıklamalar: 

☑ Bu içerik hakkında düşüncelerinizi yorumlarda belirtiniz.

☑ Şikayet veya Düzeltme isteklerinizi siirrafim@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.

💼Kaynaklar : 

✔ https://simgesiir.wordpress.com/

✦ PAYLAŞ

⚠️ Hata Bildir

✍️ Beğendiğiniz dizeleri/metinleri fareyle seçerek veya üzerine basılı tutarak hızlıca alıntılayabilir ve yorumunuza ekleyebilirsiniz.