Hasbıhal - Niyazi Akıncıoğlu

Son Baskı: 2.3.26 | Hesaplanıyor...

Hasbıhal

Niyazi Akıncıoğlu'nun Hasbıhal Şiiri.

Hasbıhal-Niyazi Akıncıoğlu'nun Şiiri.

I.

Yeşil değil rengi ümidin,

tomurcuk gül tak göğsüne.

Saçın uzun, aklın kısa sevdiğim;

yoksa mektup beklemezdin bir kuş ağzından.

Yol çekiyor benim de gözlerim,

özlüyorum; ama neyleyim:

Sen orada, ben burada.

Ve bir âşık türküsüdür halimiz:

Düşman olmuş durur dağlar arada.

Gün bitiyor, yol varmıyor:

bense yolcu doğmuşum.

Yolda yolcu, havada kuş aşkına

yol ver dedim, yol vermiyor dağlarım.

Saçlarını değilse de sevdiğim,

fotinimin çifte burma ipini

ben çözer, ben bağlarım.

Sulha selâm ede dursun mendilim,

bahar geldi kan-revan,

yaz gelecek kan-revan.

Bir değirmen gibi devran

can öğütür, kanla döner.

Kan tutuyor yine beni sevdiğim,

bir yerim var sarılıcak.

Demir külüng ile dehrin

dağları var yarılacak.

Şirin için değil, Ferhat değilim;

fakat Ferhat gibi elbet encamım.

Sebil oldum dağıt beni sevdiğim,

dağıt beni kekiğine, buğdayına toprağın.

(Yürüyüş, 29.5.1943)

II 

Güneşin kaçıncı seyyaresinde

yaşadığımızı bilmen lâzım

Kilosu - hacmi bertaraf,

arzı - tulû bir taraf,

dünyamız yuvarlaktır: 

Döner mihveri etrafında.

Dönüş istikametini bilmen lâzım,

Her şey devre göre ayarlanır:

Saatimiz, aşkımız, öğün vaktimiz. 

Ve senin

saya saya eskittiğin

takvimin yaprakları;

takvim yapraklarında saklı

mesut günümüz,

sonra ömrümüz, 

bu devre göre ayarlanır.

Bu devir zarfında

gün olur, akşam olur;

binlerce doğar, binlerce ölür.

Sen istersen ölenlere

bir o kadar ilâve et,

Ne sihirdir, ne kerâmet

belki el çabukluğu mârifet:

Yirminci asırda ölüm,

yaşamaktan daha kolay.

Bilmen lâzım;

gövem gözlüm, benim taşralı kızım:

Dağların hikmetini,

nadasın şehvetini;

kuşları, bulutları, akar suları.

Ve bir sığır vakti köyden

atsız - arabasız giden

ak torbalı çocukları.

Onlar... onları,

bir dünya, bir ümit gibi

dokuz ay, bunca gün 

karnında taşıdı anaları.

Düzme ilâçlar içip tabip elinden

bir kenef kuburuna atmadı,

niçin?

Gazeteler niçin çıkar,

Öküzlerde işkembe,

Tavuklarda niçin kursak

Ve insanlarda niçin

körolası mide var?

Yar yoluna onbeş sene

niçin göze alınır?

Öğrenmelisin sevdiğim,

Ve peşinen bilmelisin:

Alın yazım benim

kurşun kalemle yazılmıştır.

Dilersem silerim, dilersem silmem.

Ben güneşin çocuğu, ben toprağın adamı

hatim indirmedim, âhiret bilmem;

toprak kabul etsin duamı.

İstemem dudakların

kan yalamış gibi rujlu,

ve yanakların paskalya yumurtası gibi,

ekmek kadar aziz olsun.

Fakat ellerin sıcak

Ve bir kalbin olsun

herkes gibi sol yanında.

- Fakat herkes gibi olma -

Ve kalbinde ben olayım.

Kalbin geniş, kalbin ferah,

yedi renkli Kavs-ı kuzah* gibi

yağmurlu günlerin bereketini

müjdeler olsun.

Ve kalbinde ben olayım:

Yeni doğmuş bir çocuk gibi

orak ayında.

Mavi boncuk tak saçıma

nazar değmesin.

Ve düşün sebebini

dünyaya gelişimin.

(Yürüyüş, Haziran-Temmuz 1943)

Niyazi Akıncıoğlu

*Kavs-ı kuzah: Gökkuşağı

📚Türk Ve Dünya Edebiyatından Seçkin Şiirleri Okudunuz mu?

👉Unutulmaz Çağdaş Türk Şairleri Ve Şiirleri

👉Geçmişten Günümüze Halk Ozanları

👉Divan Edebiyatı Şairleri

👉Unutulmaz Dünya Şairleri Ve Şiirleri

👀İçerik Hakkında👇

☑Bu içerik hakkında düşüncelerinizi yorumlarda belirtiniz.

☑ Şikayet veya Düzeltme isteklerinizi siirrafim@gmail.com adresine gönderebilirsiniz.

💼Yararlanılan Kaynaklar : 

✔ 

✦ PAYLAŞ

⚠️ Hata Bildir

✍️ Beğendiğiniz dizeleri/metinleri fareyle seçerek veya üzerine basılı tutarak hızlıca alıntılayabilir ve yorumunuza ekleyebilirsiniz.