Analitik Notlar:

Sabahattin Kudret Aksal, bu şiirde "zaman" kavramını soyut bir olgu olmaktan çıkarıp odaya rüzgârla giren, sedire oturan ve çaydanlıkta tüten canlı bir varlığa dönüştürür. "Güney rengi rüzgâr" ve "ikindi esrikliği" gibi duyusal betimlemeler, okuyucuyu şairin kişisel tarihine davet eder. Şiirdeki "tüyden hafif balonlar" imgesi, anıların ne kadar kırılgan olduğunu; dokunulduğu an solan birer düş olduklarını simgeler. Lavanta çiçekleri, ceviz sandık ve mangal gibi geleneksel objeler, zamanın bir imbikten süzülerek nasıl "eşyalaştığını" gösterir. Finaldeki "ölü zamanın yaşamdan sıcak olması" tezadı, geçmişin bugünden daha gerçek ve canlı hissedildiği o melankolik ruh halini mükemmel şekilde özetler.