Hançerin Sapı - Metin Altıok

Metin Altıok’un "Hançerin Sapı" şiiri, bireysel kederin toplumsal bir dirençle yoğrulduğu, geçmişin kokularıyla yarının umudu...

✒️ 3 dakika okuma süresi

İyi Okumalar! Yorumlarınız bizim için kıymetlidir.

Metin Altıok’un "Hançerin Sapı" şiiri, bireysel kederin toplumsal bir dirençle yoğrulduğu, geçmişin kokularıyla yarının umudunu birleştiren derin bir iç döküştür.

Edebi İnceleme, Künye ve Şiir

Öyle yaralıyım ki / Ölmem ben artık.

Şiir:	Hançerin Sapı
Şair:	Metin Altıok
Konu:	Vicdan Muhasebesi, Aşk, Yalnızlık ve Toplumsal Adalet
Edebi Dönem:	80 Kuşağı / Lirik ve Felsefi Şiir
Tematik Odak:	Geçmişin lirik anılarıyla (fotoğraflar, kokular) bugünün sert gerçekliği (hızarlar, ölümler) arasındaki çatışma.

Analitik Notlar: 

Metin Altıok, bu uzun soluklu şiirde "haksızlık etme" telkiniyle kendi iç dünyasına dönerken, aslında bir dönemin panoramasını çizer. Şiirde duyusal imgeler (tarçın ve karanfil kokusu) ile görsel yıkım (dökülen sıvalar, viran yürek) iç içedir. "Hızarların umudu bölmesi", dış dünyadaki şiddetin ve değişimin birey üzerindeki tahribatını simgeler. Ancak şair, "Öyle yaralıyım ki ölmem ben artık" diyerek acının insanı öldürmeyen, aksine hakikate karşı dirençli kılan gücünü vurgular. Finaldeki "Hançerin sapı" imgesi, sadece bir saldırı aleti değil, o saldırının arkasındaki failin vicdanına ve tarihin soracağı hesaba (Şahmaran göndermesiyle) yapılan ağır bir atıftır.

Hançerin Sapı - Metin Altıok Şiiri.

Hançerin Sapı

Haksızlık etme

Diyorum kendime;

Onurlandırıldın da,

Kınandın da sen.

Kendini kül dolu

Bir küpe gömdün.

Tersyüz ettin

Sevgini eskidikçe.

Güzel günler yaşadın.

Çiçeklerin oldu,

Bir evin örneğin;

Güneş gören,

Dağlara dönük balkonu.

İşte bu yüzden

Ağlarım ben

Kestaneler çatlarken.

Sabahın buğusu

Gözlerimi yaşartıyor,

Boynuma dolanıyor

Akşam zinciri.

Dağlardır beni avutan.

Söyleyin bana

Gözünüzü kırpmadan;

Sizce dönek midir zaman?

Eşkıyalar dağları

Anlayamazlar.

Çünkü suçtur onları

Dağlara çıkartan.

Darasıdır suç oysa

Yaşadığımız dünyanın.

Dağlar sizi

Pekmez ile kararım.

‘Öyle yaralıyım ki;

Ölmem ben artık.’

Ölmem ya kanarım,

Kanarım seve seve.

Haksızlık etmem

Suya ekmeğe

Hiç bir anahtar

Dönmese de kilidimde.

Bekliyorum kaç zamandır;

Uykusuzum, sabırsızım.

Başımı acıtıyor

Geceleri yastığım.

Dilim kurumuş

Bir su yatağı,

Katı sözcüklerle

Dolu tozlu ağzım.

Bakıyorum eski

Fotoğraflara.

Hafız Burhan dinliyorum

Taş plaklardan.

Bir pencere çarpıyor

Viran yüreğimde,

Sıvalar dökülüyor

Pervazından.

Dörtnal giden

Ürkek bir attan

Düşüyorum de sanki,

Takılı kalıyor

Ayağım üzengiye.

Sürükleniyorum

Sırtüstü

Çalılar, dikenler içinde.

Mevsim kışa dönüyor,

Hızar sesleri geliyor

Dört bir yandan.

Odun taşıyor

Yorgun kamyonlar.

Kuşlar da gitti.

Çiçekler gelecek bahara

Tohum saçıyor.

Ey benim umudumu

Bölük bölük

Eden hızarlar,

Bu yıl da

Kalıcıyım burda

Verilmiş sözüm var.

Bensiz yapamaz

Lapa olur pirinç kar.

Elimden tutmuş

Sevecen gençliğim,

Buzdan bir yolda

Düşe kalka

Yürümeyi öğretiyor

Yeniden bana.

Geçmiş deyince

Sen geliyorsun aklıma.

Sahi sen yaşadın mı;

Var mıydın acaba?

Yaşadık mı seninle

Aynı zaman parçasında?

Ama ellerin aklımda.

İri gözlerin,

Sıcaklığın geceler boyu

Ve aklığın aklımda.

Senin ağzın tarçın kokardı,

Benimki karanfil.

Birbirine karışırdı

Soluklarımız.

Tek başınayız şimdi ikimiz.

Bende karanfil,

Sende tarçın kokusu

Yapayalnız, kimsesiz.

Ben seni yalansız

Bahar gibi sevdim.

Sevgi adınaydı

Milis beraberliğimiz.

Sabahtan akşama

Günü tarar örerdik

Ve kedileri

İkimizde çok severdik.

İkimiz de yıldız düşkünü;

Bakmaya doyamazdık

Gökyüzüne.

Koynunda terli ferman

Bir atlı geçerdi

Samanyolundan,

Kimsenin göremediği

Kibrit çakımı bir an.

Hiç unutmam;

Adına sikke bastırırdı

Aşk o zaman.

Yani ay doğardı

Tepelerin ardından.

Güzel günlerimiz oldu,

Gecelerimiz

İpek ve kılabtan.

Omuzunda uzun saplı

Eğri tırpan

Ot biçmeye gidiyor

Avurtları çökük

Bir gölge adam.

Karalar giyinmiş,

Ölüm simgesi gibi

Geçiyor sokaktan.

Kulaklarım uğulduyor,

Yapılar eğiliyor,

Çinko damlar

Daraltıyor gökyüzünü

Alaca bir bulut

Geliyor üstüme

Yuvarlana yuvarlana

Kurşundan bir köpekle.

Haksızlık etme

Diyorum kendime.

Kılavuzun oldu rüzgar,

Su gibi dostun.

Eğer dumanlıysa

Kavruk dağlar;

Bil ki gülün ahı,

Hançerin sapı var.

Ey benim umudumu

Bölük bölük

Eden hızarlar,

Oluklu hançer,

Güle narh koyanlar;

Şahmaranın başı için

Payınıza düşen ne?

Bir gün sorarlar.

Metin Altıok    

🎭 Şairin Portresi 

Metin Altıok

(1940 - 1993)

​

Felsefe kökenli bir şair olan Altıok, Türk şiirinde "acının ve inceliğin" temsilcisidir. Şiirlerinde imgeyi bir süs olarak değil, varoluşsal bir gereklilik olarak kullanır. Gündelik nesneleri derin felsefi sorgulamaların parçası haline getirir. 1993 yılında Sivas’ta yaşanan trajediyle aramızdan ayrılması, onun "hançer" ve "yangın" imgelerini edebiyat tarihimizde çok daha sarsıcı ve kehanet dolu bir noktaya taşımıştır.

📚 Kaynaklar ve Referanslar

• Altıok, M., Bir Acıya Kiracı, Bütün Şiirleri.
• ​Altıok, M., Geriye Kalanlar, Kırmızı Yayınları.

🔗 İlginizi Çekebilir: TÜM ŞİİRLER ALFABETİK SIRALAMA

💬 Düşüncelerinizi Paylaşın: 

Sizce de şairin dediği gibi "insan öyle yaralı olunca artık ölmez" mi? Hayatınızdaki o "tarçın ve karanfil" kokulu anılar, bugün "hızarların sesi" karşısında sizi ayakta tutmaya yetiyor mu?

✍️ Siirrafim.art

Daha Fazla Metin Altıok:

Tümünü Gör →

🔄 Son Güncelleme: 2026-04-04T08:27:20Z

Bu içerik size ne hissettirdi?

✒️

Bu sayfada yer alan mısraların telif hakları şairin kendisine veya yasal temsilcilerine aittir. Gayemiz, edebiyatımızın bu kıymetli hazinelerini tanıtmak ve gönüllere sevdirmektir.

"Paylaşalım ki, sevgi sadece bizde kalmasın; tüm dünyaya nefes olsun."