Temaşa - A. Vahap Akbaş

Abdülvahap Akbaş’ın "Temaşa" şiiri, bir ayrılık istasyonunda donup kalan sisli bir resmi, gidişin ve kalışın lirik ızdırabıyl...

✒️ 3 dakika okuma süresi

İyi Okumalar! Yorum Yaparak ve Sevdiklerinizle Paylaşarak Destek Olabilirsiniz.

Abdülvahap Akbaş’ın "Temaşa" şiiri, bir ayrılık istasyonunda donup kalan sisli bir resmi, gidişin ve kalışın lirik ızdırabıyla yeniden çizen bir eserdir.

Edebi İnceleme, Künye ve Şiir

Ben uzaktan / Sessiz gidişimi temaşa ediyordum

Şiir:	Temaşa
Şair:	A. Vahap Akbaş
Konu:	Ayrılık, Melankoli, Veda ve Kader
Edebi Dönem:	Modern Türk Şiiri / Gelenekle Eklemlenen Duyarlılık
Tematik Odak:	Bir tren istasyonunda somutlaşan ayrılık acısının; sis, raylar ve bakışlar üzerinden sinematografik bir anlatımla işlenmesi.

Analitik Notlar:

Abdülvahap Akbaş, "Temaşa" şiirinde okuru "sisli bir resmin" içine hapseder. Şiir, görsel ve işitsel imgelerin yoğunluğuyla dikkat çeker; "kara trenler", "kuş sürüleri" ve "tahta çitler" mekanın ıssızlığını pekiştirirken, "figan", "enin" ve "rayların ağıtı" duygusal yıkımı işitilir kılar. Şairin ayrılığı bir "temaşa" (izleme) olarak kurgulaması, acının zirvesinde yaşanan bir tür yabancılaşmadır. Kendi gidişini (ya da kalışındaki yok oluşu) dışarıdan bir göz gibi izlemek, İkinci Yeni’nin imge dünyası ile halk şiirinin dertli sesi arasında bir köprü kurar. Sevgilinin gidişiyle geride kalan "zalim bakış" ise Hülagü Han'ın ordusu (leşkeri) gibi yakıcı ve yok edici bir güç olarak betimlenir.

Temaşa - A. Vahap Akbaş Şiiri.

Temaşa

Sisli bir resimdeydik seninle

Kara trenler geçiyordu gözlerinden

Kuş sürüleri geçiyordu figanla, eninle

Ben o eski türküyü söylüyordum

Söylüyor ve ağlıyordum

Tahta çitleri / çok akasya ağaçları

Ve az yolcusu olan bir istasyonda

Sen trene doğru gidiyordun pervasız

Ben yere elimdeki kırık dalla bir şeyler çiziyordum

Çiziyor ve ağlıyordum

Sükûtu öldüren bakışın

Rayların ağıtı sonra acı, uzun

Ve rüzgar ve dalgalar ve devrilen dağlar

Vaveylası içimdeki öksüzün

Mahşerdi / ben ince bir ıslık çalıyordum

Çalıyor ve ağlıyordum

Gittin gözlerini bıraktın bu divane âşığa

Ki onda en zalim yanın mevzilenmişti

Sanırsın oraya dönmüştü Hülagu leşkeri

Azatlığa susadıkça belalı nazarından içiyordum

İçiyor ve ölüyordum

Sisli bir resimdeydik seninle

Kara trenler geçiyordu gözlerinden

Kuş sürüleri geçiyordu figanla, eninle

Ben uzaktan / Sessiz gidişimi temaşa ediyordum

Temaşa ediyor ve ağlıyordum

Abdülvahap Akbaş    

🎭 Şairin Portresi

Abdülvahap Akbaş

(1954 - 2014)

​

Batmanlı bir şair ve edebiyatçı olan Abdülvahap Akbaş, Anadolu’nun ruhunu modern bir lirizmle birleştiren önemli bir kalemdir. Şiirlerinde genellikle hüzün, gurbet, Anadolu’nun sessizliği ve tasavvufi bir derinlik hakimdir. Öğretmenlik yıllarının verdiği gözlem gücüyle insana dair incelikleri, özellikle de ayrılığın ve hasretin hallerini büyük bir ustalıkla işlemiştir. Onun şiiri, sadece duyguların aktarımı değil, aynı zamanda kelimelerle çizilmiş hüzünlü bir tablodur.

📚 Kaynaklar ve Referanslar

• Akbaş, A., Efkar Gülleri, Şiir Kitabı.

🔗 İlginizi Çekebilir: ÇAĞDAŞ TÜRK ŞAİRLERİ VE ŞİİRLERİ

🔄 Son Güncelleme: 2026-04-15T18:23:07Z

Bu içerik hakkında ne düşünüyorsunuz?

Duygularınızı paylaşmanız bizim için en güzel hediyedir.
Alt kısma bir yorum bırakabilir veya sevdiklerinizle paylaşabilirsiniz.

💬 Yorum Yap

✒️

Bu sayfada yer alan mısraların telif hakları şairin kendisine veya yasal temsilcilerine aittir. Gayemiz, edebiyatımızın bu kıymetli hazinelerini tanıtmak ve gönüllere sevdirmektir.

"Paylaşalım ki, sevgi sadece bizde kalmasın; tüm dünyaya nefes olsun."